Jelle Akkerman

Alles kan - Deel 1

2011-03-10T05:24:00.000-08:00

Langzaam trokken de schepen voorbij. Het donkere water golfde tegen de betonnen palen aan de oever, het typerende geluid van meebuigend riet volgde. Ooit, misschien niet eens zo heel lang geleden was het plan opgevat om hier een gebouw neer te zetten, misschien wel een restaurant, misschien een kinderdagverblijf, wellicht een bordeel. De fundering was gelegd en alles leek erop dat er begonnen kon worden met het metselen van de buitenmuren en het uittekenen van het interieur. Toch was dit er nooit van gekomen, zoals bij veel plannen en dromen blijkt het vaak te hoog gegrepen, raakt het geld op en zoekt de dromer zijn heil in de drank en de drugs, een doorsnee verhaal zou je zeggen.

Het bouwterrein veranderd in zo’n geval dan al snel in een braakliggend terrein, een lap grond waar niemand zijn handen aan wil branden. Er zijn veel van deze plekken langs het Ij, Amsterdam Noord is ondanks zijn bebouwing altijd zo’n plek gebleven. Er heersen andere regels, er wonen andere mensen, er mag op dergelijke plekken nog ouderwets een vuurtje worden gestookt. Wat er in de loop der jaren vermoedelijk voor gezorgd heeft dat er veel bewijsmateriaal in vlammen opgegaan is, maar dat is bijzaak.

Zijn hand sloot zich om haar zij en hij trok haar langzaam iets steviger naar zich toe. Zittend op een grijs betonnen balk waar de staaldraden als spieren bij een open wond zichtbaar geworden waren, keken zij samen naar alles wat voorbij trok. De zon was nog aangenaam te noemen, dat terwijl het al richting half zeven ging, stralen dansten een dromerige laatste Wals op de golven, het einde van een strakblauwe lentedag.

‘ Ik weet niet wat het is, maar alles fuckt me zo ontzettend op’, Erik verbrak de stilte en daarmee het moment. ‘Het is niet dat ik alles nu hier in een keer moet hebben en moet hebben gedaan maar dit jaar had ik in mijn hoofd als het jaar waarin alles op zijn plek zou vallen, ken je dat gevoel?

Emily maakte zich zachtjes van hem los en keek, nog een beetje dromerig, langs hem heen. ‘ Ik denk dat je te kritisch bent, het is toch meer de reis er naar toe dan het doel op zich? Ik bedoel, wat als je bekend bent, wat als je de waardering krijgt waar je altijd naar gezocht hebt? Dan ben je ook klaar, en wat dan?

Auto’s reden voorbij en baanden zich druk toeterend een weg langs een dubbel geparkeerde taxi, de chauffeur bleek een niet bang uitgevallen type en stak zijn middelvinger op naar praktisch alle passanten.

‘ Shit begin jij nou ook al zo ‘, Erik stond op een liep een paar passen door het mulle zand richting het water, ‘ de reis er naar toe, de reis er naar toe, fok dat, ik wil gewoon wat geld maken en een klein beetje waardering krijgen voor alle jaren aankloten’.

Er viel een stilte, Emily had zich omgedraaid en keek hem aan, ‘ weet je waar ik slecht tegen kan als jij mij geen antwoord geeft ‘, vervolgde Erik. Je hebt me niets gevraagd, het gezicht van Emily stond strak maar om haar mond speelde een klein glimlachje. Het duurde een paar seconden voor ook hij inzag dat ze gelijk had, ‘ bijdehand kreng ‘, hij draaide zich demonstratief om en sloeg zijn armen over elkaar. Emily kwam achter hem staan en stak haar handen in de zakken van zijn leren jack, ‘je moet gewoon een beetje geduld hebben, dat is alles. Ik geloof in je, doe het in ieder geval voor mij ‘.

‘ Ik doe alles voor jou, dat weet je toch? Zijn ogen zochten over zijn rechter schouder die van haar, ‘ bruin met groene vlammetjes ‘, hij fluisterde het, zij knikte, ‘ alles kan Erik, alles kan ‘.

De Coffee Company heeft een Macbook Pro dichtheid van 89,9 procent, 89 procent van deze groep gebruikt deze exclusief bedoelde krachtpatser voor het updaten van de Facebookstatus. De overige 0,9 procent zit zich te verbijten tijdens het bewerken van foto’s, het monteren van filmpjes en perfectioneren van flash-websites. Lang geleden brachten zij de hoofden op hol van langbenige blondines die dolgelukkig waren een young professional aan te treffen, en wat een kek laptopje ook. Hetzelfde geldt voor spiegelreflexcamera’s. Wie zich een dergelijk toestel kan veroorloven krijgt het beroep er gratis bij. Zestienjarige meisjes met een zoom-lens zo groot als een antitankgeschut, alsof ze rijbewijzen verstrekken bij aankoop van een mini Cooper.

Erik keek het filiaal rond, het gekwetter van middelbare scholieren, die tijdens het updaten van hun status hun tong verbranden aan dubbele soja Lattes, was oorverdovend. Zijn vinger gleed over het Touch pad van zijn laptop, het contrast van de zwart-wit foto op het scherm won en verloor op zijn commando. De ogen van de vrouw waren half gesloten, de donkere krassen in de oud houten vloer waarop zij lag vormden een panterachtig motief. Het naakte lichaam, hier en daar bedekt met een dunne witte deken, leek zich te strekken naar het licht dat door de openstaande klapdeuren naar binnen scheen.

Zij had hem verteld dat dit de eerste keer was dat zij geheel naakt voor de camera zou poseren. Waar zij vandaan kwam werd niet begrepen dat naakt een functioneel doel kon hebben, een functioneel doel op creatief gebied, haastte zij zich er achteraan te zeggen. Hij had schaapachtig staan lachen om deze onbedoelde insinuatie, de schoonheid van haar lichaam had hem voor enkele seconde overmand, zo bedacht hij zich later.

Ook hij had er aan moeten wennen om op een creatieve manier naar een lichaam te kijken, twee jaar geleden toen hij begonnen was met de opleiding was hij meteen in het diepe gegooid. Destijds was het hem makkelijk gemaakt door het model, een 54-jarige ex-zeeman wiens lichaamshaar het goed had gedaan als transplantaat voor kalende ijsberen, een andere interpretatie dan de creatieve was ondenkbaar geweest.

‘ What’s up gabber? Frenk had zich ongemerkt door de dollende meute heen weten te wurmen en groette Erik op zijn altijd herkenbare manier. Zij vielen bij hun begroeting eigenlijk altijd terug op de straattaal die zij gebezigd hadden tijdens hun opstandige periode op de middelbare school. Frenk had een schuimende cappuccino voor zichzelf besteld en schoof zijn stoeltje aan naast die van Erik. Een groepje langharige jongetjes keek vol ontzag op naar het gigantische lichaam van Frenk, de vaders die beweerd hadden dat zij de sterkste man op aarde waren zouden vanavond iets uit te leggen hebben aan hun grut.

Erik leunde achterover en schoof zuchtend de laptop van zich af, ‘ik hang hier de young professional uit maar niemand lijkt het op te merken, heb ik weer.

Frenk, die net een slok van zijn koffie had genomen hing samenzweerderig naar hem toe, ‘ je moet ook wel wat beter opletten young pro, er zitten daar twee meisjes die het wel zien zitten. Beide keken ze naar het uiterste hoekje van het pand, twee studentes van een jaar of vierentwintig kijken giechelend terug en zwaaiden. ‘ Nodig ze uit voor een fotoshoot, vraag of ze bij toeval model zijn ‘.

‘ Om jouw daarna te introduceren als mijn manager, zoek het uit ‘.

‘ Kijk hier maar is naar ‘. Lachend hing hij over de tafel en schoof zijn laptop in de richting van Frenk.

‘ Potverdorie ‘, Frenk nam ongegeneerd te tijd om haar van top tot teen te bestuderen, ‘ weet Emily hiervan ‘?

Erik schudde zijn hoofd en drukte op het rode kruisje in het kader waardoor de afbeelding zich verkleinde en verdween. ‘ Als ik mij daar ook nog is druk over moet gaan maken kan ik wel inpakken’.

Zijn uit de kluiten gewassen jeugdvriend nam nadenkend een slokje, de lauwe koffie sleet een gat in het hard geworden schuim.

‘ Als je haar niets verteld kan je naar mijn idee ook inpakken gabber, zat er gevoel bij’? Erik schoof met zichtbare irritatie zijn laptop in zijn rugtas, ‘ hm, misschien een beetje ‘, hij stond op ten teken dat dit niet een onderwerp betrof waar hij lang over wilde uitweiden, ‘ loop je nog een stukje mee frenkieboy’?

Buiten stak Erik een sigaret op en inhaleerde diep, met een lange zucht liet hij de rook naar buiten stromen, ergens diep van binnen voelde hij zich onrustig, een onrust die hij al een tijd bij zich droeg was tot zijn eigen ontsteltenis aangewakkerd. Frenk kwam half struikelend naar buiten, zijn linker arm gestoken in de mauw van zijn zachtleren designerjack, zijn rechter wild om zich heen zwaaiend opzoek naar de opening. ‘ Een kindermaatje gevonden bij de uitverkoop ’? Erik prevelde de woorden plagerig tussen zijn lippen door, de sigaret nonchalant in de mondhoek.

‘ Krijg een ziekte met dat gepaf van je ‘, hij trok Erik aan diens schouder de juiste looprichting op en trok een bedenkelijk gezicht.

‘ Ik bedoel het niet vervelend maar soms vraag ik me wel is af of jij hetzelfde ziet gebeuren als ik. Je hebt een mooi meisje, een meisje dat je support, dat alles op de wereld zou geven om het jou te zien maken en het lijkt wel of die comfortabele situatie je juist onrustig maakt ‘.

Erik knikte nadenkend ten teken dat hij begreep waar Frenk heen wilde maar kon het niet laten om hem met een cynische blik staande te houden.

‘ Nee jij bent zo volwassen bezig de laatste tijd, echt een lichtend voorbeeld. De Bubbels? Haar eerste nacht alleen in een nieuwe stad? 17 jaar? Echt Frenk ‘?

Frenk liep gegeneerd door en keek op zijn telefoon in de hoop dat hij daar een dringend verzoek en zodoende een noodzakelijk vertrek zou vinden.

‘ Zij was er op uit, ik hoefde niet eens zo nodig ’.

‘ En dan dames en heren van jury heb ik hier het videofragment dat tegen deze bewering pleit’, Erik had een serieus strafrechtelijk gezicht opgezet en zocht gehaast door de filmfragmenten op zijn Blackberry.

‘ Nee niet weer, ik dacht dat je het bewijs vernietigd had’, Frenk keek hem smekend aan.

‘ Hell no, ik begin mijn dag er mee ‘, Erik stopte het toestel lachend terug in zijn broekzak, ‘ leuk voor op je trouwerij, mocht het er ooit van komen ’.

Frenk schudde zijn hoofd, ‘ je bent een klootzak, weet je dat ‘?

Het moment dat je vader je vraagt wat je wilt worden, is het moment waarop je begint te fantaseren over het ontdekken van leven in het heelal, het blussen van schijnbaar ontembare branden en genezen van kanker door slechts de helende aanraking van je handen. Wat kanker is kom je in de meeste gevallen pas later te weten, het te langzaam je vinger door een brandende kaars halen en je eerste benauwde vliegervaring naar Spanje zetten je al vroeg met je beide benen op de grond, niets voor mij. Erik staarde naar zijn scherm, het was snel donker geworden en het blauwe schijnsel maakte de kamer er niet bepaal gezelliger op. Hij dacht na over alle keuzes die hij niet gemaakt had om te kunnen doen waar hij in geloofde. Een nog altijd half ingericht huis in het Centrum van Amsterdam en een moeizame carrière als beginnend fotograaf waren het resultaat. De dagen dat hij zichzelf opsloot in zijn werkkamer waren achteraf gezien doelloos, het wachten op creativiteit, het voorttrekken van een in zijn ogen loodzware belofte, deed hem twijfelen.

Zuchtend sloot hij voor een moment zijn ogen, de twee espresso’s die hij in korte tijd soldaat had gemaakt hielden hem naar alle waarschijnlijkheid nog wel even aan het werk, het levenloos staren naar het beeldscherm was nog niet ten einde. Net op het moment dat hij zijn telefoon uit zijn broekzak schoof om Emily op de hoogte te brengen van zijn boeiende leven als succesvol entrepreneur werd hij gebeld door een onbekend nummer. Hij had het eerder die dag expres niet opgeslagen, aan de laatste getallen wist hij ogenblikkelijk dat zij het was.

‘ Hallo, met Erik ‘, hij nam zo quasi nonchalant op dat het bang was dat het er te dik bovenop gelegen had.

‘Hoi met Mila ‘, klonk het niets vermoedend en opgewekt aan de andere kant van de lijn.

‘ Grappig dat je mij belt, ik heb de foto s net een seconde geleden naar je e-mail gestuurd ‘, hij stond voor het raam en vroeg zich af waarom hij zich opeens zo ongemakkelijk voelde. Het was, zo verbeterde hij zichzelf, niet direct ongemakkelijk om haar zo opeens te spreken, het was alsof hij de afgelopen uren hierop had gewacht.

‘ Ja daarom bel ik je ook, ik wilde je bedanken. Ik vind het heel mooi geworden. Ik was achteraf toch een beetje bang dat het misschien een verkeerde keuze was geweest ‘.

‘ Heb je ze in al in uitvergroot formaat naar je familie gestuurd? Erik balde zijn vuist en stak hem in de lucht, hij had zojuist met een kleine kwinkslag de uitnodiging gegeven om wat brutaler te antwoorden.

‘ Haha, sukkel, dan zie ik mezelf genoodzaakt om bij je onder te duiken ben ik bang ’.

‘ Ruimte genoeg ‘,

‘ Hm, ik zal er nog is over na denken ‘.

‘ Weet je ’? Meer op zijn gemak liep hij naar de balkondeur en deed hem open, de frisse avondlucht gaf hem de helderheid die hij al een paar uur gezocht had.

‘ Ik moet wat bekennen. Ik had het er wel een beetje moeilijk mee om je puur creatief te bekijken. Dit moet je niet verkeerd opvatten maar ‘.

Hij liet het gesprek bewust even stil vallen om haar de gelegenheid te geven door te vragen.

‘ Ja ’? de stem van Mila klonk zachtjes door in zijn oor, het was een stem die je vanaf het eerste moment dat je hem hoorde heel natuurlijk vond klinken.

‘ Ach fok het ook maar, gaf hij uiteindelijk toe.

‘ Ik vond je heel sexy. Vind je heel sexy ‘.

Het duurde even voordat zij antwoordde en haar stem klonk gevleid maar ook een beetje opgelaten.

‘ Nou dank je wel. ik ga zo nog even de stad in dus ik moet er nu eigenlijk wel zo n beetje vandoor‘.

‘ Ja, no swet ‘.

‘ Kom anders ook nog even langs. Ik heb mijn vriendinnen al het een en ander over je verteld ‘.

Direct toehappen had over kunnen komen als te graag willen, hij hield zich in en besloot het hard to get uit te spelen.

‘ Ik ben nu nog even bezig maar ik laat het je wel weten ‘.

‘ Oke, zou gezellig zijn, kijk maar. Bye ‘.

Met zijn telefoon in zijn hand bleef hij een tijdje over de rand van de balkonreling hangen. Hij zag het nummer in zijn lijst van laatste oproepen. Het nummer toevoegen zou betekenen dat hij haar vandaag of morgen zou bellen voor een koffie, het nummer compleet verwijderen zou als ondankbaar opgevat kunnen worden door de Schepper, hij die voor al dit moois verantwoordelijk was. Glimlachend om deze dwaze gedachte sloeg hij het nummer uiteindelijk op. Hij probeerde te slikken, zijn mond was droog en hij proefde de bittere nasmaak van de Espresso op zijn tong.

Geest(ig)dodend

2010-12-10T07:35:00.000-08:00

Schraperige lachen vullen de bedrukte ruimte. Buiten is de winter in al zijn heerlijkheid begonnen. De kou snijd onbarmhartig door de jassen van de wachtenden bij de bushalte, de kleur grijs van de lucht doet denken aan die van Duitse legervoertuigen, geen fijne associatie gezien de loop van de geschiedenis. Bedrukte gezichten kijken angstig naar de klok aan de muur, is het uur des onheils al aangebroken, kan de ingestampte kennis met bevende vingers ingetoetst worden op de klammige kastjes? Nee, er zal nog even in spanning gewacht moeten worden op het verstrijken van tijd. Om de zoveel tijd klinkt er een hysterisch gilletje, de prullenbakken die buiten aan de muur hangen laten echter de andere kant zien, deuken van frustratie vermoedelijke ingetrapt door Nike Airmax dragende toekomstige scooterjeugd. Het Cbr is een plek die van negen tot vijf gevuld is met adrenaline, desillusie, frustratie en onbedaarlijke woede, het barpersoneel steekt hier bijna ongeloofwaardig nonchalant tegen af. Een bruine kroeg in het hartje van de Jordaan zou op de automatische piloot gerund kunnen worden door deze types, types die sinds zijn dood, de geest van Andre beweren te voelen. Weer een keiharde, alles overstemmende lach, de klaarblijkelijk aanwezig blijdschap wordt geuit op een manier die doet denken aan een gorgelende laatste adem die uitgeblazen wordt, het rood aangelopen gezicht van de ietwat gezette, snor dragende man, doet aan dit vermoede weinig af. Zijn einde lijkt gekomen te zijn. Slurpend zet hij zijn lippen aan een kopje koffie, wie in een dergelijke geestdodende omgeving zo in zijn element kan zijn moet de helft van zijn leven in de gevangenis hebben doorgebracht, de isoleercel moet hem een ander mens gemaakt hebben.
Een meisje van rond de zestien toetst met ongekende snelheid een vermoedelijk onzinnige boodschap in via de ping op haar Blackberry. Haar ogen schieten over het kleine lichtgevende beeldschermpje, hoewel zij vermoedelijk een van de wachtende is, lijkt de spanning er niet minder om. Zenuwachtig gehinnik stijgt op na een vermoedelijk onzinnig antwoord, de strekking van haar conversatie laat zich raden: dat ze al fucking lang bij het Cbs zit, oh nee, bij het Csb, hoe het ook heet, het duurt in ieder geval fucking lang. Dan hoort ze het geluid van naderende hakjes, een blond meisje met rode blosjes op haar wangen komt uitgewrongen het lokaaltje uitlopen, ze houdt lachend een klein papiertje vast, het bewijs van haar overwinning.
Terwijl ze, gehuld in hun bontkragen weg schuifelen, klinkt de inmiddels bekende schaterlach door de ongezelligheid, ze kijken elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aan, wat is zijn fucking probleem?

hakken

2009-11-10T12:10:00.000-08:00

Hoge hakken tikken over de ongelijke straat in het nog rustige amsterdam zuid. Een enkeling kijkt op van een schuimige cappuchino en knikt goedkeurend. De hakjes tikken haastig door, ze zijn gewend aan dergelijke blikken. Dan slaan ze af langs de traiteur, waar het aanzienelijk drukker is en vele ogen volgen die subtiel gevormde muiltjes, sommige met vermaak andere met jaloezie.

Ze zien de vrouwen fluisteren in het oor van hun partners, zo kan ik er ook uit zien, als ik zou willen dan. Ze zien de man instemmend knikken, dat mocht je willen, zulke hakjes? nee zulke hakjes behoren gedragen te worden door de voeten van een verlijdster, een vrouw met passie en hartstocht. Deze mannen weten wel beter en bekijken dit schouwspel met het grootste genoegen.

Dan zijn ze weg, geen vrolijk uitdagend geklik op de tegels, geen glinstering in het zwarte lak van de stappertjes.

De draagster zit enkele stoelen verderop, de hakken in de hand, kousenvoeten op de rand van de stoel, het gezicht in een pijnlijke grimas. Zie je wel zeggen de vrouwen, dat krijg je er nou van, dat zal haar de volgende keer wel leren zo over straat te gaan. De mannen knikken instemmend, wat was de laatste keer dat zij hun vrouwen zagen lijden in schoonheid? Met treurnis werpen zij een laatste blik op haar die gestreden heeft voor de goede zaak, zo verdomd jammer dit..

Lekker Hollandsch

2009-07-23T04:11:00.000-07:00

Het gevoel van een warm bad wordt langzaam lauw. Ik verberg mijn gezicht in mijn handen en voel hoe het water richting koud gaat, een vervelende gewaarwording. Het toestel wordt tot de nok toe volgeladen met verbrande benen, gesokte voeten in zandalen en monden die schreeuwen tot een kunst verheffen. Even dacht ik mij thuis te voelen en opgelucht had ik adem gehaald, we zijn op weg naar huis, hoe anders kan het zijn. Ik voel nog meer compassie voor een geamputeerde bedelaar die zich kruipend door het stof aan je been vastklampt. Zelfs wanneer ik deze komediant, na het behalen van zijn dagtarget, zie rennen om de bus te halen. Alles wordt afgekraakt, de bagage wordt te langzaam ingeladen en vliegtuigverlaters met astma geven stof voor de twee uur durende vlucht aan mensen wiens IQ niet hoger ligt dan de temperatuur in de cabine. Ik zucht om de zoveel tijd en merk dat ik er over na zit te denken om het vliegtuig op twee kilometer hoogte te kapen, me te pletter te laten vliegen tegen een pyrineentop en mijn plicht jegens de mensheid te vervullen. Dit zijn de mensen die komen kijken wanneer je huis afbrand. Dit zijn de mensen die bij hevige vorst een emmer water over het fietspat gooien en zich verkneukelen. Dit zijn de mensen die BBQ en het liefst onder je raam doen en zich afvragen of zij 'ook een keertje mogen'..Ja jullie mogen wel een keertje maar niet elke dag, godallemachtig. Ik mis de misselijkmakende geur van de hammen in de bedompte steegjes. De krijsende moeders met hun zoete kinderen aan de hand. Het verkeer dat altijd en overal in beweging lijkt te zijn, als bloed in de aderen van Barcelona.

Ik tuur uit het raampje, draai mijn MP3'tje naar vol volume en hoop dat de gehoorschade blijvend zal zijn. Welkom in Nederland zegt de stem uit de speaker, ik kijk mijn vriendin gesloopt aan, wanneer heb jij weer vakantie? Ze schud meewarig haar hoofd. Wen er maar weer aan lijkt ze te zeggen. De druppels vormen plasjes op het vlees van de vleugels. De grote vogel komt tot stilstand bij de gate en kotst haar bedorven inhoud naar buiten, tassen en koffers verschijnen op de loopband. Terug van vakantie en gefuckt tot en met, hoe is het in hemelsnaam mogelijk. Enkele passagiers lijken zich dit ook af te vragen en kijken de herrieschoppers vuil aan. Deze hebben niks door en kankeren op het weer, hebben zij dat weer? Ik rol de zware koffer naar de uitgang en weet een kleine glimlach niet te ondrukken, ik ben lekker eerder..lekker puh.

Het is weer zover..

2009-06-05T12:51:00.000-07:00

Een vrouw kijkt me niet begrijpend aan. Haar ogen blikken log de mijne in en ik constateer dat intelligentie ver te zoeken is. Dan valt haar mond langzaam open en een rij scheve tanden komt bloot te liggen als een pier in de vloedlijn. Ze stottert iets onverstaanbaars en wacht op een antwoord. Op mijn beurt kijken mijn ogen haar nu vragend aan, wat wil je van mij? Jij hebt hem dus niet, begint zij als ze mijn blik ziet. Nee, ik heb hem dus niet nee. Maar ook niet meer boven, ik kan het me gewoonweg niet voorstellen. Ik heb zojuist voor u gekeken mevrouw en ik kan er nergens meer een vinden. Maar gister..Ja gister had ik er nog stapels van, kon ik er zowat het bos niet meer doorheen zien. Welk bos? Dat is een spreekwoord om aan te geven hoeveel..misschien kan je het nog voor me bestellen, vroeg ze moedeloos. Ik had het graag gedaan mevrouw, maar ook daar zijn ze op. Weet je dat ik dat nou altijd heb, nooit is er meer iets als ik er naar zoek? Iedereen heeft het mevrouwtje, het is uitverkoop..

Antwerpen

2009-05-04T02:35:00.000-07:00

Een vrouwtje kijkt verschrikt om en loopt schichtig weg. De lege straat ziet er niet bepaald uitnodigend uit maar toch lopen we door. De meeste winkels zijn al gesloten en de zon valt maar af en toe langs de huizenblokken de straat binnen. Een pittig briesje zorgt ervoor dat een metalen schakelketting naargeestig piept in een poging zich te ontdoen van zijn verroestte uiterlijk, tervergeefs. Ouderdom laat zijn sporen achter. Vooral hier lijkt de ouderdom toegeslagen te hebben op een manier waar de gemiddelde vrouw niet blij mee zou zijn. In plaats van een statige dame op leeftijd met jeugdige ogen en een volle uitnodigende glimlach lijkt Antwerpen meer op een ouwe vrijster met een burnout. Chique winkelpanden van grote modemerken worden ingesloten door grijs en grouw, waardoor het altijd lijkt te regenen. Vluchtige passanten kijken niet op of om om maar zo snel mogelijk weer te kunnen verdwijnen. Het gele grote gevaarte zet zich met enige vertraging in beweging en koerst af op het Amsterdam Centraal. Een paar stoelen verderop zit een man onafgebroken twee uur lang te bellen, zijn schaterende lach vult om de paar minuten de cabine. Heerlijk..

Sie de son schijnt!

2009-04-09T03:56:00.002-07:00

Zittend op mijn stalen babyblauwe ros flaneer ik door de straten van Amsterdam Zuid. De zon komt af en toe over de rand van de daken zijn warmte brengen maar ach wat zou het, warmte heeft deze eenzame pionier niet nodig. Liefde evenmin.

Wat zou het lekker zijn om niet afhankelijk te zijn van je dagelijkse zoektocht naar bevesteging en liefde. Ik zet mijn vespa neer op een gevaarlijk wiebelende standaard, het volgende probleem waar ik binnenkort toch echt iets mee moet, en loop de broodjes/koffiewinkel in met de zwarte zonneschermen.

Voor een ogenblik waan ik me in de wachtkamer van een plastischechirurgiepraktijk maar dan zie ik de drie frisse meiden die hongerige zakenmannen het zuur verdiende geld uit de zak kloppen. Wanneer ik het groepje Amsterdam Zuid vrouwen passeer zie ik hun hoofden draaien en vrees ik voor scheuren in het plafeisel dat met zoveel zorg is aangebracht. Pas toch op dames. Ik laat een blik vallen op de menukaart die onhandig hoog hangt en bestel na enige getuur een stokkie ros. De baquete die ik enige minuten later aanneem is verre van het stokkie ros dat ik in gedachte had, bedekt met maanzaad, verse sla, ros en ja, waarom kijk ik hier nog gek van op, wasabi. Wasabi is op zijn frans kussen met een cactus. Maar goed ik ben dan ook een oer hollandse jonge die suzi naar rauwe vis en zeewier vindt smaken, wat een juiste constatering is overigens. Ik neem een hapje van mijn baquete en neem de gesprekken in me op die jonge en gedreven gepakte mannen met elkaar voeren. Het opvallendst is dat geen van deze pakken het ook maar een moment niet over werk heeft. Deze pakken zijn gemaakt voor werk en worden dan ook als dusdanig gedragen. Waarschijnlijk kijken zij neer op die leren jas die naast hen zo van slag is door de wasabi en de grootte van zijn stokkie, en rekenen zij andere pakken af op de waarde van hun leasebak en de hoeveelheid ingewerkte stagaires. De leren jas kraakt onverschillig en doet zich tegoed aan de lente zon. Een grote zwarte wagen glijd langs het trotoir en heeft zichtbaar moeite met de robuuste drempels. De chauffeur kijkt geirriteerd en vraagt zich hardop af welke idiooot zulke drempels aangelegd heeft. De drempels vragen zich op hun beurt af welke idioot het nodig vind om met zo n grote wagen zijn kilometers te maken en genieten van de tegenstand die zij kunnen bieden. De tank wint en verdwijnt bakfietsverplettererend in de verte.

De lente pakt me als een goede vriend bij de schouders en zet me op mijn ros, na enige stijgeren begint de draf. Ik galopeer door de smalle straten en kan een glimlach niet onderdrukken, de zon schijnt op mijn bakkes en bevestigd mijn vermoede, voor hen die het zien wordt het een mooie dag.

Zomer in mijn bol

2009-03-03T06:36:00.000-08:00

Mijn blik hangt op de grijze massa in de lucht. Geen stukje blauwe illusie, geen straaltje van hoop doorbreekt het front. Dit is waar we het mee moeten doen, zegt een sip kijkende weerman op de TV. De vooruitzichten zijn recessieachtig somber te noemen, het ergste moet nog komen zo lijkt het. De recessie die even ongrijpbaar als het weer is voor de normale mens zal na verloop van tijd wel weer afnemen zo is de verwachting. Het weer in Nederland zal altijd van kut naar matig en weer terug veranderen. Maar hoop doet leven, ook nu weer. Ik zie mezelf alweer lopen in mijn army achtige iets te grote iets te lange, maar o zo nonchalante korte broek door het Vondelpark. Zonnebril op mijn bakkes en een 12 pack koude groene rakkers in mijn gebruinde knuist, een man net ontwaakt uit zijn winterslaap. Alles is zoveel lekkerder met een zonnetje aan een strak blauwe hemel, ik lach naar vatzige vrouwen met ongeschoren benen, wat maakt het ook uit, ik speel met een klasje ADHD probleem gevallen want ja, die dekselse knaapjes toch..haha..en ik spring achterop de vuilniswagen en zing het uit van vreugde. Maar dan, een drupje? Snel vallen ze in hun baan naar beneden, rusteloos kletteren ze op de daken van de autos. Ik spring van de wagen af, struikel over de horde opholgeslagen herriemakers en beland tussen de harige benen van het vlesige wijf..godverdegodver. Ik sla een krant open, recessie op ongekend hoogtepunt, het licht zal wel kunnen blijven branden maar het welvaarts niveau zal niet meer hetzelfde zijn. ik zou zoiets ook over de naderende zomer willen horen, wie durft mij de feiten voor te schotelen. Zomer zal waarschijnlijk tegenvallen, er zal af en toe een zonnetje schijnen maar hou rekenign met lage temperaturen en stortregens. Misschien is het maar beter zo, nu zie ik mezelf met mijn laatste Euro een ijskoud pilsje kopen, hem aan mijn lippen zetten en mijn ogen sluiten op een broeierige avond in het Vondelpark. De boom waar ik tegen aan zit, heeft duidelijk behoefte aan een buitje maar helaas voor hem houd de droogte nog wel even aan. Mijn laatste slokje gooi ik uit solidairiteit tussen zijn wortels waar hij verdampt als een illusie..

Mannelijkkwijt

2009-01-17T02:29:00.000-08:00

Hé jij daar! wie ik? ja jij! Wat dan? Wie ben jij? Jelle! Oh dan zoek ik iemand anders! Net op het moment dat je je gezocht voelt, dat je je belangrijk voelt, valt alles om je heen weg. Eindelijk de kans om iemand te zijn. Eindelijk de kans om na een: hé jij daar, nochalant om te draaien en een wenkbrauw op te trekken, sorry ken ik jou? niet dus. Waar zijn de momenten dat je je kan manifesteren als een man van de wereld, een man die het gezien heeft, ja ik heb het gezien, een man die alles gedaan heeft wat god verboden heeft, maar heeft gezondigd met zoveel flair dat zelfs de almachtige denkt..zie ik door de vingers.
Zittend aan een bureau, roerend in mijn koffie hou ik mijn hart vast dat ik niet te hard roer en de mok doe overstromen. dat is precies wat ik bedoel, wat zijn wij voor mietjes geworden? Ik gooi de mok met een klap stuk tegen mijn muur, sterf onnozelheid, sterf metroman..een definitieve vlek is het gevolg, met welk schoonmaakmiddel zou ik die er het beste uit krijgen..even mijn moeder bellen..oohh ga ik weer. Om alles bij ons mannen neer te leggen zou een foutieve interpretatie van de feiten zijn, onze lieve vrouwen zijn ook schuldig, even schuldig zelfs, misschien zelfs wel..oke even schuldig dan. Door deze wereldverbeteraars lopen wij nu in te strakke d&g boxershorts, onze mannelijkheid zoveel mogelijk weggetrimt lachend om sex in the city achtige opmerkingen, want de film hebben wij ook gezien, slurpend aan een cosmoplitan..wat is de volgende stap? Bevallen? Hoe ver moeten wij zakken? Hoe verwijfd willen jullie ons zien paraderen over het strand roepend: wie wil mijn rug insmeren, wie wil mijn rug insmeren? In gedachte knoop ik mijn bandjes al los. In de kroeg is ook alles veranderd sinds de komst van het rosé bier. Mijn vrienden die bij de verschijning van dit gekleurde, vrouwelijk gevormde flesje het hardst lachten, zuigen ongegeneerd aan een rietje, wat? nee niks..sukkels. Ik pak een sigaret uit mijn stalen doosje en tik hem tussen twee vingers tegen het metaal. Schuif hem tussen mijn lippen en laat hem losjes bungelen terwijl ik een lucifer aanstrijk. Langzaam vat de tabak vlam, theatraal wuif ik het vuur weg van het houtje, jou heb ik niet meer nodig kleine brandstichter, jouw werk zit erop. Een wenkbrauw gaat langzaam omhoog, laconiek bijna, ik lach meewarig naar een groepje vrouwen, die het schijnbaar niet meer gewend zijn. Een man van de wereld, hier? in dit café? ja, een man van de wereld hier in dit café. Wil je dat eve heel snel buiten gaan doen idoot? Bibberend op straat neem ik een trekje en door het glas kijkend hoop ik op verlangende vrouwenblikken naar vervlogen tijden. Een jongen met diepe V-hals is aangeschoven, in zijn hand een flesje met een rietje..ik kijk weg en voel me in de kou net een bevroren mammoet, wachtend om ontdekt te worden. He jij daar? Mijn wenkbrauw probeert nog iets maar de kou voorkomt een nieuwe teleurstelling..

Waarom? Daarom!

2008-12-11T04:31:00.000-08:00

Noem het leven maar gerust een zoektocht naar geluk. Gelul, brak wakker worden en net niet over je kokkert gaan, dat is pas geluk hebben. Ik heb soms enigszins moeite om me te vinden in de diepere gedachtes van het leven. De vraag waarom is daarvan een mooi voorbeeld. Enkele namen heb ik helaas moeten verwijderen uit mijn telefoongeheugen omdat, wanneer zij oplichten op mijn scherm, ik een lading narigheid over me heen krijg, gevolgd door de vraag waarom heb ik dat altijd? Omdat god jou niet aardig vind denk ik. God vind mij ook niet altijd de ''topper'' die hij geschapen dacht te hebben, maar wij begrijpen elkaar wel. Wanneer mijn stalen ros met een lege band langs de weg staat, kijk ik even omhoog, jaja, het ging ook wel heel lang goed he? Wanneer het dan zachtjes begint te regenen, grinnik ik zachtjes, een regenbuitje? zozo toe maar..de hagel klettert op me neer en snel ren ik een portiek in om te redden wat er te redden valt, verdomme nog an toe. Ik ben een gelukkig mens omdat ik tegenslagen compenseer met..ja u raad het al..drank. Mensen zonder geld noemen we alcohollisten en mensen met geld noemen we verantwoorde drinkers en ik geef zoveel geld uit aan drank dat het bijna niet meer verantwoord is. Het mooiste van drank is dat je andere dingen gaat zeggen. Dingen die je al heel lang tegen iemand wilde zeggen, maar het kwam er maar niet van, gek genoeg. Hele belangrijke zaken, die je op deze momenten opeens scherp in het gedachte hebt. Het moment van binnenkomst zegt mij vaak genoeg. Loom uitziende figuren, met een lange dag achter de rug, of een korte nacht, zitten verveeld met een lauw pilsje naar de TV te staren. Even lichten hun ogen op maar dit is van korte duur, een enkeling knippert om de slaap te verdrijven maar geeft op. Op dit soort avonden gooien deze succesvolle en gelukkige mannen, als een verdwaalde groep wolven huilend naar de maan, de handdoek in de ring. Op dit soort avonden is het woord broederschap van toepassing en zijn alle vriendinnen kutwijfen. Elkaar plechtig belovend dit verbond in ere te houden fietsen ze naar huis, vastberaden, egoistisch en aangeschoten als ze zijn kruipen ze bij hun kutwijven in bed, troostzoekend als kleine kinderen. Zij vragen zich niet af waarom, ze vallen direct in slaap om de volgende morgen brak wakker te worden. Bijna gaan ze over hun nek. Bijna..dat is pas geluk hebben..

Na regen..

2008-09-08T03:53:00.000-07:00

Staande onder een grote kastanjeboom ergens in Amstelveen realiseer ik me dat het voorbij is. De zomer is niet meer, of moet ik zeggen de illusie is niet meer. Wat is het toch met ons gekke Nederlanders dat we vanaf het officiële begin van de zomer ongegeneerd onze witte onderbenen blootstellen aan wind en regen. Vergeet die verkwikkende onverwachtse hagelbuien trouwens niet. Dat we een flesje rosé opentrekken en er is lekker voor gaan zitten voor ons tentje, we mogen niet klagen met het weer..de regen is inderdaad even gestopt als je dat bedoelt. Het percentage chloor in buitenbaden is moeilijk op stand te houden met die stortregens en waarom zou je erop uit gaan als je onder het plaatselijke fietserstunneltje ook prima kunt badderen, tja zit wat in. Misschien is het maar beter zo, dat er eindelijk gesproken kan worden van officieel klote herfstweer in plaats van wisselvallig zomer weer. Het is niet dat ik een pessimist ben maar soms wordt het me iets te kwaad, schuilend voor een zondvloed vergezeld door slipperdragers die overal weer stukjes blauw denken te zien. Waar dan klootzakken, waar dan? Elk jaar weer een illusie armen maar een belofte rijker verdwijnen de sandalen in de kast, volgend jaar, ja volgend jaar....voorspel ik regen.

Gewetenskwestie

2008-07-05T02:42:00.000-07:00

JE GEWETEN, Het gekke is dat het altijd toeslaat op momenten dat je er niet op zit te wachten, bijvoorbeeld. Rennend uit een kluis met knisperend papiergeld in grote jutte zakken, wat de fok ben ik aan het doen? Liggend op een aziatisch ogende, vermoedelijk omgebouwde, prostituee in thailand, die je toe fluistert dat je alles om je heen moet vergeten, shit de fuk. Geld aanemend van een 12 jarig onderbetaald VenD medewerkstertje dat je in paniek per ongeluk vijftig euro wisselgeld in plaats van vijf toeschuift, dit gaat te ver ouwe, dit kan je niet maken..eh sorry ik vind het heel lief van je, maar geef me maar gewoon vijf hoor..ze lacht beschaamd en profiteert van de goedheid van de mens. Hebben mensen die genoten hebben van de goudenkooi dit soort dingen ook, of betalen zij omgebouwde hoeren in thailand zonder schroom met buitgemaakt spaargeld en vijftigjes uit VenD kassa s? Dat zijn dingen die ik me afvraag. Er komt trouwens weer een nieuw seizoen in de gewetenloze villa op de buis, ze zoeken nog verwoedt naar klootzakken en kutwijven, en gelukkig blijken deze moeilijker te vinden dan ik dacht..het valt allemaal niet mee concludeer ik toch, terwijl ik slalom tussen knipperende dubbel geparkeerde lichten op de Pc Hoofdstraat, want juist door deze mensen komt er een kabinet balkenende tot stand, en staan moraalridders in EO programma s de ruggengraat van Nederland recht te houden. Geef mij maar Achteloze, gewetenloze viezerikken met onverantwoord eet-en-drink gedrag, agresieviteits neigingen en een vulgaire woordenschat die mij de spiegel van de werkelijkheid voor houden. Dan komt bij mij automatisch op: dit is niet normaal, kijken hier kinderen naar, dit kan niet, dit mag niet, wat moeten hun moeders wel niet denken, welke zieke geest zit hier achter? Juist ja..ik wil gewetenloze klootzakken zien bij de EO..

Einde(lijk) Rust

2008-06-04T11:08:00.000-07:00

De zon speelt met licht en donker als een kind doet wanneer het eenden en vossen projecteert op de muur. Motieven van honderden bladeren glijden op het ritme van de wind van mijn tenen naar mijn hoofd, en daar voorbij. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes, waar menig Chinees medemens jaloers op kan zijn, en mijmer in mezelf over de geneugten des levens. Een grote bos rastahaar zit met ontbloot bovenlichaam gebogen over zijn gitaar, keurig gekamde haren trekken onwennig de manchetten van zijn overhemd open, uit? nee..of toch.Hij blijft in zijn rol en zoekt verkoeling in koude rose uit een ijsemmertje en verschuilt zich in het hectische leven van zijn telefoon. Soms kijkend, soms nochalant in de hand houdend, soms in de broek schuivend, maar meestal aan het luisterend oor. Een groepje net-moeder-geworden vrouwen zit in een kringetje op het gras, om hun heen een veilige barriere van kinderwagens, het kroost kijkt als onoplettende bewakers uit hun rollende torentjes. Een strompelende verslaafde vraagt om geld maar krijgt een bonbon, een puber vraagt om aandacht maar krijgt geld voor drugs. Een radio. Twee radio s. Twee radio s en een telefoon met het nieuwste nummer van T pain. Achter mij staat een scooter op het pad, het gaat hier om jongens die te jong zijn voor een certificaat maar te oud om te leren. De babybalustrade begint moe te worden. Het rasta haar herhaald onophoudelijk het moeilijkste stukje uit zijn balade en de gekamde lokken lachen plakkerig. Menig chinees medemens houdt het voor gezien en ook ik zoek mijn rust in de gekte van de stad, knetterend op mijn ros. Tussen passeerende vrachtauto s snuif ik het fijnstof op, nu het nog kan, vloek ik op de permanent geopende brug over de schinkel en word al bellend aangehouden door een agent op een motor, die mij te jong lijkt voor een certificaat en te oud om te leren..

Balans en Perfectie!

2008-05-17T04:45:00.000-07:00

Met een zelfverzekerdheid waar ik me van afvraag waar hij vandaan komt zwier ik de stoep op. Ik laat me van mijn zadel glijden en sla het meegebrachte handdoekje sportief om mijn nek, lekker dan. Ik duw tegen de deur ,die getrokken moet worden, en zie de ogen van de baliemedewerkster klein worden van leedvermaak. Even nochalelant de telefoon uit de zak nemen doet haar vermoeden dat ik een interessant en boeiend zakenleven lijd, jammer ze kijkt niet. Vanuit de zaal hoor ik het nodige testosteron vrij komen waarbij het nodig schijnt te zijn hartstochtelijk te hijgen en zelfs af en toe te schreeuwen. Kleine vrouwtjes van middelbare leeftijd douchen zich maar haastig af en zoeken de veiligheid van hun vierwiel aangedreven staalconstructies op. Goeie morge meneer Akkerman. Ik schrik op en kijk wie mij uit mijn gedachte deed opschrikken. Of ik even mijn pasje wilde doorhalen want er begon zich een rij te vormen bij het handscanhekje, mooi scrable woord trouwens. Na het goedkeuren van mijn levenslijnen loop ik langs de glazen wand waar ik visueel bevestigd krijg wat mijn gehoor reeds deed vermoeden. Grote bezwete kerels, met meer inkt in hun armen dan zij vermoedelijk ooit met een pen geschreven hebben springen van apparaat naar gewichten, van gewichten naar loopbanden onder het slaken van zuchten en kreten. Mijn ogen zoeken al naar een authentiek ogende geitenboerderij achtige draaikastjes waaruit je voor twintig cent korels of pinda s kan krijgen voor die rakkers maar ook ik zal me moeten mengen in de jungle van sportend Amsterdam zuid. Ik loop schichtig naar de herenkleedkamers, klim over een groepje gedesillusioneerde ajaxspelers heen en zie de kansen voor het komende beslissende playoff duel zienderogen kleiner worden. Kan iemand die jongens omhoog trekken en ze een knuffel geven, ik heb helaas aan een strak trainingschema te voldoen, ik heb geen tijd voor emoties en trouwens emoties zijn voor vrouwen lijkt er op menig mannen voorhoofd geschreven te staan. Onwennig pak ik een paar gewichten en kijk in de spiegel, tja, echt gespierd kun je mij niet noemen, anders dan de blikken die mij volgen vanuit hun uiterste krachtsinspanning maakt dat me ook niet zoveel uit. Ik doorloop mijn schema en ik merk dat het allemaal net niet te doen is, maar daar zal wel weer een of andere techniek achter zitten en pak tevreden mijn spulletjes uit mijn computergestuurde kluis. Vroeger had je in ieder geval nog van die fijne armbandjes met een sleuteltje eraan die je na een dagje zwemmen in de miranda bad zonder uitzondering kwijt was, waar is het mis gegaan. Ik voel de brakheid van gister avond in mijn keel gieren en merk dat ik mijn briefgeld zal moeten aanspreken voor een flesje speciaal trainingswater, goed voor geest en lichaam. Alles lijkt hier in balans te moeten zijn en ik lijk de enige die daar de nodige moeite mee heeft. Ik ben namelijk niet in balans, ik ben een mens dat gewoon een bord eten eet, om de zoveel tijd geniet van een lekker drankje en slapen alleen in gezelschap wardeer. Ik trek aan de deur die geduwd moet worden en voel de ogen in mijn rug branden. Buiten staat een meisje, lekker in het niets te staren, even na te genieten van de inspanning die haar lichaam geleverd heeft. Ik kijk haar meewarig aan, ook zij denkt even terug aan het gevoel waneer je ijskoud en nat zonder sleuteltje voor je kluisje stond, ik giet de laatste euro uit mijn flesje naar binnen..

verve(l)ling..

2008-05-05T11:49:00.000-07:00

Sjokkend langs het water van de gracht, richting het beloofde land waar mijn grote vriend F de scepter zwaait, probeer ik niet te struikelen over kortgerokte benen die de rode belofte dragen bruin te zullen worden. Uit eigen ervaring weet ik wel beter. Mijn neus is altijd als eerste aan de beurt, als een droogliggend wad komt het omhoog tussen de poriën der zeespiegel, om vervolgens tervergeefs overspoeld te worden met aftersun. Rendament?.. alsof een druppel water verdwijnt in de geulen van een Afrikaanse akker..Verdrietig kijk in de spiegel en zie het velletje langzaam het veilige nestje verlaten om zijn eerste vlucht te gaan maken, hij stijgt op maar glijdt in sierlijke duikvlucht richting wasbak. Ik voel in mijn zakken en graai er twee keer twee euro uit, net genoeg voor een koffie en een broodje dooie koe, de opstekende wind loeit bestraffend..

ken je dat gevoel?

2008-04-23T09:43:00.000-07:00

In zomerkleding naar je werk gaan en soppend van de regen die avond huiswaarts keren, proberend grip te houden in je constant wegglippende birkenstocks, zoekend naar je trappers. Op je skoeter een politielichtcontrole naderen en er achter komen dat kortsluiting in het lichtcircuit een eind aan je bravoure zal maken. Nonchalant een pose aannemen in een lift, hierbij de noodknop indrukken en in de ogen van de iets te dikke, iets te oude, iets te eenzame schoonmaakster zien dat zij er het beste van wil maken. Ken je dat gevoel? wie kent het niet. De genante gebeurtenissen des levens die zorgen voor broodnodige opvulling in pijnlijke verjaardagsstiltes zijn bij mij niet meer op twee handen te tellen, helaas en gelukkig. Hoe saai zou het zijn als je in je allereerste romantische nacht met de vrouw van je dromen een fles champagne zou openen en de kurk met een sierlijke boog in de prullenbak zou doen verdwijnen. Het liefst trek ik in het donker op de tast eerst de vissenkom over me heen om daarna, mocht ik hem vinden, de fles zo te ontkurken dat de kleine doerak via de kin van mijn vriendin in mijn oog beland, waarna ik de avond zonder twijfel zal kunnen typeren als onvergetelijk. Wat zal ik het zweet missen wanneer ik mijn ontrouwe stalen ros voortduw, het liefst in de regen, het liefst helemaal van buiten amsterdam, lachend om de elementen, lachend om het lot, stoer in mijn man zijn, terug naar de basis. Wat zal ik de tranen missen die het geluk gestalte geven wanneer de zon schijnt en alles op rolletjes loopt. Ik ben blij dat ik af en toe aankloot en de mensen hoofdschuddend laat passeren, want zij kennen dat gevoel..

Nou ja zeg!

2008-04-20T09:19:00.000-07:00

Vandaag aan het werk geweest met een constante focus op getril in mijn rechter broekzak, Ajax speelt zijn laatste kans om de landstitel. vervelend is, zelfs als ajax een keer wint wanneer het nodig is, verwijzing naar eerder verloren nietszeggende wedstrijden, moet Psv verliezen. Psv is een club die op ongemerkte wijze titel na titel pakt en mij zo langzamerhand doet twijfelen aan eventuele inschrijving bij leeghoofdige figuren die met slaghouten afspreken langs snelwegen. tril..een nul voor ons, das lekker, zou het dan toch nog kunnen. tril..twee nul. Met spanning wacht ik het nieuws af omtrend Psv, tervergeefs. Wanneer ik mijn stadion bezoekende source sms over hun vorderingen krijg ik niets terug. Over en sluiten denk ik dan. Niets is zo naar als het onomkeerbare, vooral niet als dat iets is waar feestende eindhovenaren mee te maken hebben. Psv landskampioen 2008, ik start mijn haperende vespa en rij naar de australian. F staat ijsjes te knutselen en komt naar buiten als hij me ziet staan. en? ja klote..een nul voor die anti voetbal club. ik merk dat ik neerslachtiger ben dan ik dacht, draai mijn stalen ros het trotoir af en laat me meevoeren in de gezelligheid van de lente. Wat een fokkign lekker weer is het ineens geworden, maar vandaag ben ik de gebroken fan, blik op onweer en jas tot het bovenste tandje dicht geritst..volgend jaar pakken we alles wat er te winnen valt..no surrender..voetbal is oorlog..maar de bal is rond..