Romantiek is dood

Liefde is pure willekeur. Ik heb gister zo n leuk meisje ontmoet, niet meer normaal. Ze heet Pauliene en ik kwam haar om een uurtje of vier s’nachts tegen in de Dansen bij Jansen. Dansen ging niet meer echt lekker maar ze is eigenlijk meteen met me mee naar huis gegaan, gewoon echt een diepe klik enzo, maf he?

Ze, de mensen die claimen er verstand van te hebben, zeggen weleens dat romantiek nu echt dood is. Romantiek heeft nooit bestaan, het toedichten van ongelofelijke toevalligheid, nee zelfs dat niet, het onderkennen van ongelofelijke toevalligheid aan een onbevredigbare roeping het instinct te volgen is verre van romantisch te noemen. Wij mensen hebben nou eenmaal de neiging er iets van te willen maken.

Zo’n leuke vakantie gehad, of nou, laat ik het anders zeggen. Op het moment was het wel even balen, vier weken in de stromende regen op een uitgestorven camping in midden Beemster, maar achteraf is dat natuurlijk juist vet lachen. Deze jongen is er in ieder geval weer helemaal klaar voor.

Aan de andere kant zou het leven een wel heel duistere en uitzichtloze put worden wanneer iedereen zich constant bewust zou zijn van zijn eigen doen en laten en het nutteloze en voorspelbare ervan. Stel:

Je komt een meisje tegen, mooi donkerblond haar, kleine krulletjes waar je zoveel van gelooft te houden, klein beetje Amsterdam in haar verder smetteloze ABN, goed begin.

Jullie spreken af in een klein café voor een hapje van het een of ander, ze bedankt desalniettemin voor haar portie, je blijkt een van die zeldzame vrouwen gevonden te hebben die niet eten en dus ook niet poepen. Ze zij zegt dat ze eigenlijk niet zo van het daten is, maar dat het op de ene of andere manier nu wel heel goed voelt. Er wordt een nummer gedraaid wat haar doet denken aan haar overleden grootmoeder, eigenlijk nooit echt gekend, maar zo werken die dingen nou eenmaal. Jij droogt haar ietwat vochtige ogen en zegt dat dit vanaf nu dan jullie gezamenlijk nummertje moet worden, ze lacht weer en vind dat een lief idee. Jij betaalt, nee zij betaalt, heeft een eigen bedrijfje in goedlopende sexy lingerie en heeft van huis uit geleerd om een zelfstandige vrouw te zijn, hoewel ze het ook niet verkeerd vindt om af en toe verwend te worden. Noem haar ietwat burgerlijk, zegt ze zelf, niet doen dus. Het wordt later, twee flessen wijn zijn soldaat gemaakt en zij biedt aan een taxi te nemen naar haar koophuis ergens in de Pijp. Oja, ze heeft het gevoel dat het niet lang zal duren voordat je bij haar intrekt, wat een mooie bijkomstigheid is omdat je over een week je huis uitgezet wordt. Aangekomen til je haar de uiterst schuine en krakerige trap op en drapeer je haar op het bed, ze zegt dat ze je de avond van je leven gaat bezorgen. Boem, pats, jullie zijn klaar en zij zegt dat dit perfect was, de definitie van hartstocht, jij beaamt dit, maar verzinkt daarna in gepeins.

Mooie avond, mooie avond, wij zijn godverdomme gewoon dieren die ons instinct volgen, niks geen romantiek, kwestie van zielloos voortplanten.

Jij zegt dit, zij huilt en vraagt of je weg wilt gaan, toch maar niet doen dus die zwartgalligheid, leve de romantiek.

Wij zijn dieren die het vermogen hebben te kunnen denken, laten we het alsjeblieft niet mooier maken dan het is. We fantaseren ons leven bij elkaar om te worden begraven met het label een bijzonder mens geweest te zijn. Als het meezit wordt er her en der een traan gelaten, de meeste zijn blij dat je eindelijk dood bent.  

Hij kijkt uit over het gigantische lege plein, de treinen komen slenterend als ongetrainde marathonlopers over de finish en beklagen zich piepend over hun onbarmhartig lot. Het zou een nieuw hart gaan vormen, er zou gelachen worden, gesteven pakken zouden elkaar in alle warmte begroeten, er zou gefilosofeerd worden over alle facetten des levens.

De Zuidas is een mislukt project volgens critici, prestige lijkt de doodsteek voor alles wat normaal en gezellig had moeten zijn. De Zuidas is naar alle waarschijnlijkheid bedacht door een single man van rond de veertig, grijze banken in zijn sporadisch verlichte grachtenpand, modern graffiti canvas aan de muur van een kunstenaar die zo tijdloos is dat niemand hem zal herinneren. Zijn altijd bijtende cynisme giftiger dan een moestuin in tsjernobyl,

Met het leggen van de eerste steen in het rustieke buitenveldert is het lot beklonken van levenslustige dertigers, zweterig vleien zij zich heden ten dage neder in het leder van hun leaseauto, wat een dag, hou op, wat een dag.

Het is al een uur donker, vanuit zijn kleine kantoortje heeft hij de schemering zien opkomen als een doorzichtige deken, de warmte, de extase van een bruisende binnenstad ligt ergens ver weg in de bewoonde wereld, in een ander leven. Ver weg van de muggenzifters die zich opsluiten voor alles dat niet te koop is, voor momenten waarop je als een schizofreen jezelf toespreekt uitkijkend over de slapende Amstel, grinnikt om dat tikkeltje rebelse wat je maar niet kwijt lijkt te raken.

Op het achtergrondscherm van zijn laptop ziet hij haar, het lijkt een eeuwigheid geleden dat zij op die manier naar hem kon kijken, een ander universum waarin zij samen een toekomst hadden. Een schoonmaker komt zingend de lift uit op zijn verlaten verdieping, het nummer komt hem vaag bekent voor en hij kan een grijns niet onderdrukken, als hij nu snel naar huis gaat is ze misschien nog wakker, misschien is het nog niet te laat voor een vleugje romantiek.

Alles kan - Deel 1

Langzaam trokken de schepen voorbij. Het donkere water golfde tegen de betonnen palen aan de oever, het typerende geluid van meebuigend riet volgde. Ooit, misschien niet eens zo heel lang geleden was het plan opgevat om hier een gebouw neer te zetten, misschien wel een restaurant, misschien een kinderdagverblijf, wellicht een bordeel. De fundering was gelegd en alles leek erop dat er begonnen kon worden met het metselen van de buitenmuren en het uittekenen van het interieur. Toch was dit er nooit van gekomen, zoals bij veel plannen en dromen blijkt het vaak te hoog gegrepen, raakt het geld op en zoekt de dromer zijn heil in de drank en de drugs, een doorsnee verhaal zou je zeggen.

Het bouwterrein veranderd in zo’n geval dan al snel in een braakliggend terrein, een lap grond waar niemand zijn handen aan wil branden. Er zijn veel van deze plekken langs het Ij, Amsterdam Noord is ondanks zijn bebouwing altijd zo’n plek gebleven. Er heersen andere regels, er wonen andere mensen, er mag op dergelijke plekken nog ouderwets een vuurtje worden gestookt. Wat er in de loop der jaren vermoedelijk voor gezorgd heeft dat er veel bewijsmateriaal in vlammen opgegaan is, maar dat is bijzaak.

Zijn hand sloot zich om haar zij en hij trok haar langzaam iets steviger naar zich toe. Zittend op een grijs betonnen balk waar de staaldraden als spieren bij een open wond zichtbaar geworden waren, keken zij samen naar alles wat voorbij trok. De zon was nog aangenaam te noemen, dat terwijl het al richting half zeven ging, stralen dansten een dromerige laatste Wals op de golven, het einde van een strakblauwe lentedag.

‘ Ik weet niet wat het is, maar alles fuckt me zo ontzettend op’, Erik verbrak de stilte en daarmee het moment. ‘Het is niet dat ik alles nu hier in een keer moet hebben en moet hebben gedaan maar dit jaar had ik in mijn hoofd als het jaar waarin alles op zijn plek zou vallen, ken je dat gevoel?

Emily maakte zich zachtjes van hem los en keek, nog een beetje dromerig, langs hem heen. ‘ Ik denk dat je te kritisch bent, het is toch meer de reis er naar toe dan het doel op zich? Ik bedoel, wat als je bekend bent, wat als je de waardering krijgt waar je altijd naar gezocht hebt? Dan ben je ook klaar, en wat dan?

Auto’s reden voorbij en baanden zich druk toeterend een weg langs een dubbel geparkeerde taxi, de chauffeur bleek een niet bang uitgevallen type en stak zijn middelvinger op naar praktisch alle passanten.

‘ Shit begin jij nou ook al zo ‘, Erik stond op een liep een paar passen door het mulle zand richting het water, ‘ de reis er naar toe, de reis er naar toe, fok dat, ik wil gewoon wat geld maken en een klein beetje waardering krijgen voor alle jaren aankloten’.

Er viel een stilte, Emily had zich omgedraaid en keek hem aan, ‘ weet je waar ik slecht tegen kan als jij mij geen antwoord geeft ‘, vervolgde Erik. Je hebt me niets gevraagd, het gezicht van Emily stond strak maar om haar mond speelde een klein glimlachje. Het duurde een paar seconden voor ook hij inzag dat ze gelijk had, ‘ bijdehand kreng ‘, hij draaide zich demonstratief om en sloeg zijn armen over elkaar. Emily kwam achter hem staan en stak haar handen in de zakken van zijn leren jack, ‘je moet gewoon een beetje geduld hebben, dat is alles. Ik geloof in je, doe het in ieder geval voor mij ‘.

‘ Ik doe alles voor jou, dat weet je toch? Zijn ogen zochten over zijn rechter schouder die van haar, ‘ bruin met groene vlammetjes ‘, hij fluisterde het, zij knikte, ‘ alles kan Erik, alles kan ‘.

De Coffee Company heeft een Macbook Pro dichtheid van 89,9 procent, 89 procent van deze groep gebruikt deze exclusief bedoelde krachtpatser voor het updaten van de Facebookstatus. De overige 0,9 procent zit zich te verbijten tijdens het bewerken van foto’s, het monteren van filmpjes en perfectioneren van flash-websites. Lang geleden brachten zij de hoofden op hol van langbenige blondines die dolgelukkig waren een young professional aan te treffen, en wat een kek laptopje ook. Hetzelfde geldt voor spiegelreflexcamera’s. Wie zich een dergelijk toestel kan veroorloven krijgt het beroep er gratis bij. Zestienjarige meisjes met een zoom-lens zo groot als een antitankgeschut, alsof ze rijbewijzen verstrekken bij aankoop van een mini Cooper.

Erik keek het filiaal rond, het gekwetter van middelbare scholieren, die tijdens het updaten van hun status hun tong verbranden aan dubbele soja Lattes, was oorverdovend. Zijn vinger gleed over het Touch pad van zijn laptop, het contrast van de zwart-wit foto op het scherm won en verloor op zijn commando. De ogen van de vrouw waren half gesloten, de donkere krassen in de oud houten vloer waarop zij lag vormden een panterachtig motief. Het naakte lichaam, hier en daar bedekt met een dunne witte deken, leek zich te strekken naar het licht dat door de openstaande klapdeuren naar binnen scheen.

Zij had hem verteld dat dit de eerste keer was dat zij geheel naakt voor de camera zou poseren. Waar zij vandaan kwam werd niet begrepen dat naakt een functioneel doel kon hebben, een functioneel doel op creatief gebied, haastte zij zich er achteraan te zeggen. Hij had schaapachtig staan lachen om deze onbedoelde insinuatie, de schoonheid van haar lichaam had hem voor enkele seconde overmand, zo bedacht hij zich later.

Ook hij had er aan moeten wennen om op een creatieve manier naar een lichaam te kijken, twee jaar geleden toen hij begonnen was met de opleiding was hij meteen in het diepe gegooid. Destijds was het hem makkelijk gemaakt door het model, een 54-jarige ex-zeeman wiens lichaamshaar het goed had gedaan als transplantaat voor kalende ijsberen, een andere interpretatie dan de creatieve was ondenkbaar geweest.

‘ What’s up gabber? Frenk had zich ongemerkt door de dollende meute heen weten te wurmen en groette Erik op zijn altijd herkenbare manier. Zij vielen bij hun begroeting eigenlijk altijd terug op de straattaal die zij gebezigd hadden tijdens hun opstandige periode op de middelbare school. Frenk had een schuimende cappuccino voor zichzelf besteld en schoof zijn stoeltje aan naast die van Erik. Een groepje langharige jongetjes keek vol ontzag op naar het gigantische lichaam van Frenk, de vaders die beweerd hadden dat zij de sterkste man op aarde waren zouden vanavond iets uit te leggen hebben aan hun grut.

Erik leunde achterover en schoof zuchtend de laptop van zich af, ‘ik hang hier de young professional uit maar niemand lijkt het op te merken, heb ik weer.

Frenk, die net een slok van zijn koffie had genomen hing samenzweerderig naar hem toe, ‘ je moet ook wel wat beter opletten young pro, er zitten daar twee meisjes die het wel zien zitten. Beide keken ze naar het uiterste hoekje van het pand, twee studentes van een jaar of vierentwintig kijken giechelend terug en zwaaiden. ‘ Nodig ze uit voor een fotoshoot, vraag of ze bij toeval model zijn ‘.

‘ Om jouw daarna te introduceren als mijn manager, zoek het uit ‘.

‘ Kijk hier maar is naar ‘. Lachend hing hij over de tafel en schoof zijn laptop in de richting van Frenk.

‘ Potverdorie ‘, Frenk nam ongegeneerd te tijd om haar van top tot teen te bestuderen, ‘ weet Emily hiervan ‘?

Erik schudde zijn hoofd en drukte op het rode kruisje in het kader waardoor de afbeelding zich verkleinde en verdween. ‘ Als ik mij daar ook nog is druk over moet gaan maken kan ik wel inpakken’.

Zijn uit de kluiten gewassen jeugdvriend nam nadenkend een slokje, de lauwe koffie sleet een gat in het hard geworden schuim.

‘ Als je haar niets verteld kan je naar mijn idee ook inpakken gabber, zat er gevoel bij’? Erik schoof met zichtbare irritatie zijn laptop in zijn rugtas, ‘ hm, misschien een beetje ‘, hij stond op ten teken dat dit niet een onderwerp betrof waar hij lang over wilde uitweiden, ‘ loop je nog een stukje mee frenkieboy’?

Buiten stak Erik een sigaret op en inhaleerde diep, met een lange zucht liet hij de rook naar buiten stromen, ergens diep van binnen voelde hij zich onrustig, een onrust die hij al een tijd bij zich droeg was tot zijn eigen ontsteltenis aangewakkerd. Frenk kwam half struikelend naar buiten, zijn linker arm gestoken in de mauw van zijn zachtleren designerjack, zijn rechter wild om zich heen zwaaiend opzoek naar de opening. ‘ Een kindermaatje gevonden bij de uitverkoop ’? Erik prevelde de woorden plagerig tussen zijn lippen door, de sigaret nonchalant in de mondhoek.

‘ Krijg een ziekte met dat gepaf van je ‘, hij trok Erik aan diens schouder de juiste looprichting op en trok een bedenkelijk gezicht.

‘ Ik bedoel het niet vervelend maar soms vraag ik me wel is af of jij hetzelfde ziet gebeuren als ik. Je hebt een mooi meisje, een meisje dat je support, dat alles op de wereld zou geven om het jou te zien maken en het lijkt wel of die comfortabele situatie je juist onrustig maakt ‘.

Erik knikte nadenkend ten teken dat hij begreep waar Frenk heen wilde maar kon het niet laten om hem met een cynische blik staande te houden.

‘ Nee jij bent zo volwassen bezig de laatste tijd, echt een lichtend voorbeeld. De Bubbels? Haar eerste nacht alleen in een nieuwe stad? 17 jaar? Echt Frenk ‘?

Frenk liep gegeneerd door en keek op zijn telefoon in de hoop dat hij daar een dringend verzoek en zodoende een noodzakelijk vertrek zou vinden.

‘ Zij was er op uit, ik hoefde niet eens zo nodig ’.

‘ En dan dames en heren van jury heb ik hier het videofragment dat tegen deze bewering pleit’, Erik had een serieus strafrechtelijk gezicht opgezet en zocht gehaast door de filmfragmenten op zijn Blackberry.

‘ Nee niet weer, ik dacht dat je het bewijs vernietigd had’, Frenk keek hem smekend aan.

‘ Hell no, ik begin mijn dag er mee ‘, Erik stopte het toestel lachend terug in zijn broekzak, ‘ leuk voor op je trouwerij, mocht het er ooit van komen ’.

Frenk schudde zijn hoofd, ‘ je bent een klootzak, weet je dat ‘?

Het moment dat je vader je vraagt wat je wilt worden, is het moment waarop je begint te fantaseren over het ontdekken van leven in het heelal, het blussen van schijnbaar ontembare branden en genezen van kanker door slechts de helende aanraking van je handen. Wat kanker is kom je in de meeste gevallen pas later te weten, het te langzaam je vinger door een brandende kaars halen en je eerste benauwde vliegervaring naar Spanje zetten je al vroeg met je beide benen op de grond, niets voor mij. Erik staarde naar zijn scherm, het was snel donker geworden en het blauwe schijnsel maakte de kamer er niet bepaal gezelliger op. Hij dacht na over alle keuzes die hij niet gemaakt had om te kunnen doen waar hij in geloofde. Een nog altijd half ingericht huis in het Centrum van Amsterdam en een moeizame carrière als beginnend fotograaf waren het resultaat. De dagen dat hij zichzelf opsloot in zijn werkkamer waren achteraf gezien doelloos, het wachten op creativiteit, het voorttrekken van een in zijn ogen loodzware belofte, deed hem twijfelen.

Zuchtend sloot hij voor een moment zijn ogen, de twee espresso’s die hij in korte tijd soldaat had gemaakt hielden hem naar alle waarschijnlijkheid nog wel even aan het werk, het levenloos staren naar het beeldscherm was nog niet ten einde. Net op het moment dat hij zijn telefoon uit zijn broekzak schoof om Emily op de hoogte te brengen van zijn boeiende leven als succesvol entrepreneur werd hij gebeld door een onbekend nummer. Hij had het eerder die dag expres niet opgeslagen, aan de laatste getallen wist hij ogenblikkelijk dat zij het was.

‘ Hallo, met Erik ‘, hij nam zo quasi nonchalant op dat het bang was dat het er te dik bovenop gelegen had.

‘Hoi met Mila ‘, klonk het niets vermoedend en opgewekt aan de andere kant van de lijn.

‘ Grappig dat je mij belt, ik heb de foto s net een seconde geleden naar je e-mail gestuurd ‘, hij stond voor het raam en vroeg zich af waarom hij zich opeens zo ongemakkelijk voelde. Het was, zo verbeterde hij zichzelf, niet direct ongemakkelijk om haar zo opeens te spreken, het was alsof hij de afgelopen uren hierop had gewacht.

‘ Ja daarom bel ik je ook, ik wilde je bedanken. Ik vind het heel mooi geworden. Ik was achteraf toch een beetje bang dat het misschien een verkeerde keuze was geweest ‘.

‘ Heb je ze in al in uitvergroot formaat naar je familie gestuurd? Erik balde zijn vuist en stak hem in de lucht, hij had zojuist met een kleine kwinkslag de uitnodiging gegeven om wat brutaler te antwoorden.

‘ Haha, sukkel, dan zie ik mezelf genoodzaakt om bij je onder te duiken ben ik bang ’.

‘ Ruimte genoeg ‘,

‘ Hm, ik zal er nog is over na denken ‘.

‘ Weet je ’? Meer op zijn gemak liep hij naar de balkondeur en deed hem open, de frisse avondlucht gaf hem de helderheid die hij al een paar uur gezocht had.

‘ Ik moet wat bekennen. Ik had het er wel een beetje moeilijk mee om je puur creatief te bekijken. Dit moet je niet verkeerd opvatten maar ‘.

Hij liet het gesprek bewust even stil vallen om haar de gelegenheid te geven door te vragen.

‘ Ja ’? de stem van Mila klonk zachtjes door in zijn oor, het was een stem die je vanaf het eerste moment dat je hem hoorde heel natuurlijk vond klinken.

‘ Ach fok het ook maar, gaf hij uiteindelijk toe.

‘ Ik vond je heel sexy. Vind je heel sexy ‘.

Het duurde even voordat zij antwoordde en haar stem klonk gevleid maar ook een beetje opgelaten.

‘ Nou dank je wel. ik ga zo nog even de stad in dus ik moet er nu eigenlijk wel zo n beetje vandoor‘.

‘ Ja, no swet ‘.

‘ Kom anders ook nog even langs. Ik heb mijn vriendinnen al het een en ander over je verteld ‘.

Direct toehappen had over kunnen komen als te graag willen, hij hield zich in en besloot het hard to get uit te spelen.

‘ Ik ben nu nog even bezig maar ik laat het je wel weten ‘.

‘ Oke, zou gezellig zijn, kijk maar. Bye ‘.

Met zijn telefoon in zijn hand bleef hij een tijdje over de rand van de balkonreling hangen. Hij zag het nummer in zijn lijst van laatste oproepen. Het nummer toevoegen zou betekenen dat hij haar vandaag of morgen zou bellen voor een koffie, het nummer compleet verwijderen zou als ondankbaar opgevat kunnen worden door de Schepper, hij die voor al dit moois verantwoordelijk was. Glimlachend om deze dwaze gedachte sloeg hij het nummer uiteindelijk op. Hij probeerde te slikken, zijn mond was droog en hij proefde de bittere nasmaak van de Espresso op zijn tong.

Geest(ig)dodend

Schraperige lachen vullen de bedrukte ruimte. Buiten is de winter in al zijn heerlijkheid begonnen. De kou snijd onbarmhartig door de jassen van de wachtenden bij de bushalte, de kleur grijs van de lucht doet denken aan die van Duitse legervoertuigen, geen fijne associatie gezien de loop van de geschiedenis. Bedrukte gezichten kijken angstig naar de klok aan de muur, is het uur des onheils al aangebroken, kan de ingestampte kennis met bevende vingers ingetoetst worden op de klammige kastjes? Nee, er zal nog even in spanning gewacht moeten worden op het verstrijken van tijd. Om de zoveel tijd klinkt er een hysterisch gilletje, de prullenbakken die buiten aan de muur hangen laten echter de andere kant zien, deuken van frustratie vermoedelijke ingetrapt door Nike Airmax dragende toekomstige scooterjeugd. Het Cbr is een plek die van negen tot vijf gevuld is met adrenaline, desillusie, frustratie en onbedaarlijke woede, het barpersoneel steekt hier bijna ongeloofwaardig nonchalant tegen af. Een bruine kroeg in het hartje van de Jordaan zou op de automatische piloot gerund kunnen worden door deze types, types die sinds zijn dood, de geest van Andre beweren te voelen. Weer een keiharde, alles overstemmende lach, de klaarblijkelijk aanwezig blijdschap wordt geuit op een manier die doet denken aan een gorgelende laatste adem die uitgeblazen wordt, het rood aangelopen gezicht van de ietwat gezette, snor dragende man, doet aan dit vermoede weinig af. Zijn einde lijkt gekomen te zijn. Slurpend zet hij zijn lippen aan een kopje koffie, wie in een dergelijke geestdodende omgeving zo in zijn element kan zijn moet de helft van zijn leven in de gevangenis hebben doorgebracht, de isoleercel moet hem een ander mens gemaakt hebben.
Een meisje van rond de zestien toetst met ongekende snelheid een vermoedelijk onzinnige boodschap in via de ping op haar Blackberry. Haar ogen schieten over het kleine lichtgevende beeldschermpje, hoewel zij vermoedelijk een van de wachtende is, lijkt de spanning er niet minder om. Zenuwachtig gehinnik stijgt op na een vermoedelijk onzinnig antwoord, de strekking van haar conversatie laat zich raden: dat ze al fucking lang bij het Cbs zit, oh nee, bij het Csb, hoe het ook heet, het duurt in ieder geval fucking lang. Dan hoort ze het geluid van naderende hakjes, een blond meisje met rode blosjes op haar wangen komt uitgewrongen het lokaaltje uitlopen, ze houdt lachend een klein papiertje vast, het bewijs van haar overwinning.
Terwijl ze, gehuld in hun bontkragen weg schuifelen, klinkt de inmiddels bekende schaterlach door de ongezelligheid, ze kijken elkaar met opgetrokken wenkbrauwen aan, wat is zijn fucking probleem?

hakken

Hoge hakken tikken over de ongelijke straat in het nog rustige amsterdam zuid. Een enkeling kijkt op van een schuimige cappuchino en knikt goedkeurend. De hakjes tikken haastig door, ze zijn gewend aan dergelijke blikken. Dan slaan ze af langs de traiteur, waar het aanzienelijk drukker is en vele ogen volgen die subtiel gevormde muiltjes, sommige met vermaak andere met jaloezie.

Ze zien de vrouwen fluisteren in het oor van hun partners, zo kan ik er ook uit zien, als ik zou willen dan. Ze zien de man instemmend knikken, dat mocht je willen, zulke hakjes? nee zulke hakjes behoren gedragen te worden door de voeten van een verlijdster, een vrouw met passie en hartstocht. Deze mannen weten wel beter en bekijken dit schouwspel met het grootste genoegen.

Dan zijn ze weg, geen vrolijk uitdagend geklik op de tegels, geen glinstering in het zwarte lak van de stappertjes.

De draagster zit enkele stoelen verderop, de hakken in de hand, kousenvoeten op de rand van de stoel, het gezicht in een pijnlijke grimas. Zie je wel zeggen de vrouwen, dat krijg je er nou van, dat zal haar de volgende keer wel leren zo over straat te gaan. De mannen knikken instemmend, wat was de laatste keer dat zij hun vrouwen zagen lijden in schoonheid? Met treurnis werpen zij een laatste blik op haar die gestreden heeft voor de goede zaak, zo verdomd jammer dit..

Lekker Hollandsch

Het gevoel van een warm bad wordt langzaam lauw. Ik verberg mijn gezicht in mijn handen en voel hoe het water richting koud gaat, een vervelende gewaarwording. Het toestel wordt tot de nok toe volgeladen met verbrande benen, gesokte voeten in zandalen en monden die schreeuwen tot een kunst verheffen. Even dacht ik mij thuis te voelen en opgelucht had ik adem gehaald, we zijn op weg naar huis, hoe anders kan het zijn. Ik voel nog meer compassie voor een geamputeerde bedelaar die zich kruipend door het stof aan je been vastklampt. Zelfs wanneer ik deze komediant, na het behalen van zijn dagtarget, zie rennen om de bus te halen. Alles wordt afgekraakt, de bagage wordt te langzaam ingeladen en vliegtuigverlaters met astma geven stof voor de twee uur durende vlucht aan mensen wiens IQ niet hoger ligt dan de temperatuur in de cabine. Ik zucht om de zoveel tijd en merk dat ik er over na zit te denken om het vliegtuig op twee kilometer hoogte te kapen, me te pletter te laten vliegen tegen een pyrineentop en mijn plicht jegens de mensheid te vervullen. Dit zijn de mensen die komen kijken wanneer je huis afbrand. Dit zijn de mensen die bij hevige vorst een emmer water over het fietspat gooien en zich verkneukelen. Dit zijn de mensen die BBQ en het liefst onder je raam doen en zich afvragen of zij 'ook een keertje mogen'..Ja jullie mogen wel een keertje maar niet elke dag, godallemachtig. Ik mis de misselijkmakende geur van de hammen in de bedompte steegjes. De krijsende moeders met hun zoete kinderen aan de hand. Het verkeer dat altijd en overal in beweging lijkt te zijn, als bloed in de aderen van Barcelona.

Ik tuur uit het raampje, draai mijn MP3'tje naar vol volume en hoop dat de gehoorschade blijvend zal zijn. Welkom in Nederland zegt de stem uit de speaker, ik kijk mijn vriendin gesloopt aan, wanneer heb jij weer vakantie? Ze schud meewarig haar hoofd. Wen er maar weer aan lijkt ze te zeggen. De druppels vormen plasjes op het vlees van de vleugels. De grote vogel komt tot stilstand bij de gate en kotst haar bedorven inhoud naar buiten, tassen en koffers verschijnen op de loopband. Terug van vakantie en gefuckt tot en met, hoe is het in hemelsnaam mogelijk. Enkele passagiers lijken zich dit ook af te vragen en kijken de herrieschoppers vuil aan. Deze hebben niks door en kankeren op het weer, hebben zij dat weer? Ik rol de zware koffer naar de uitgang en weet een kleine glimlach niet te ondrukken, ik ben lekker eerder..lekker puh.

Het is weer zover..

Een vrouw kijkt me niet begrijpend aan. Haar ogen blikken log de mijne in en ik constateer dat intelligentie ver te zoeken is. Dan valt haar mond langzaam open en een rij scheve tanden komt bloot te liggen als een pier in de vloedlijn. Ze stottert iets onverstaanbaars en wacht op een antwoord. Op mijn beurt kijken mijn ogen haar nu vragend aan, wat wil je van mij? Jij hebt hem dus niet, begint zij als ze mijn blik ziet. Nee, ik heb hem dus niet nee. Maar ook niet meer boven, ik kan het me gewoonweg niet voorstellen. Ik heb zojuist voor u gekeken mevrouw en ik kan er nergens meer een vinden. Maar gister..Ja gister had ik er nog stapels van, kon ik er zowat het bos niet meer doorheen zien. Welk bos? Dat is een spreekwoord om aan te geven hoeveel..misschien kan je het nog voor me bestellen, vroeg ze moedeloos. Ik had het graag gedaan mevrouw, maar ook daar zijn ze op. Weet je dat ik dat nou altijd heb, nooit is er meer iets als ik er naar zoek? Iedereen heeft het mevrouwtje, het is uitverkoop..   

Antwerpen

Een vrouwtje kijkt verschrikt om en loopt schichtig weg. De lege straat ziet er niet bepaald uitnodigend uit maar toch lopen we door. De meeste winkels zijn al gesloten en de zon valt maar af en toe langs de huizenblokken de straat binnen. Een pittig briesje zorgt ervoor dat een metalen schakelketting naargeestig piept in een poging zich te ontdoen van zijn verroestte uiterlijk, tervergeefs. Ouderdom laat zijn sporen achter. Vooral hier lijkt de ouderdom toegeslagen te hebben op een manier waar de gemiddelde vrouw niet blij mee zou zijn. In plaats van een statige dame op leeftijd met jeugdige ogen en een volle uitnodigende glimlach lijkt Antwerpen meer op een ouwe vrijster met een burnout. Chique winkelpanden van grote modemerken worden ingesloten door grijs en grouw, waardoor het altijd lijkt te regenen. Vluchtige passanten kijken niet op of om om maar zo snel mogelijk weer te kunnen verdwijnen. Het gele grote gevaarte zet zich met enige vertraging in beweging en koerst af op het Amsterdam Centraal. Een paar stoelen verderop zit een man onafgebroken twee uur lang te bellen, zijn schaterende lach vult om de paar minuten de cabine. Heerlijk..